Τα σχολια δικα σας : Ψυλλοι στ’ αχυρα

​Σε κάποιο σημείο της Κεντρικής Ευρώπης -μερικοί λένε στην Κροατία εξ ου και το όνομά της, παραφθορά του επιθέτου «κρβτσκα» δηλαδή Κροατική- εφευρέθηκε η γραβάτα. Στην αρχή ήταν ένα λευκό πανί, συχνά κεντημένο, που εχρησιμοποιείτο για να καθαρίζεις τα χείλη σου μετά το φαγητό και καμιά φορά τα ρουθούνια σου. Αργότερα, περί το τέλος του 19ου αιώνα, πήρε διάφορες μορφές πιο φανταχτερές για να καταλήξει στο σημερινό, συνήθως μεταξωτό, γαλλικής ή ιταλικής παραγωγής περιλαίμιο, που δίνει χρώμα και μια δόση φαντασίας στα γκρίζα, μπλε ή μαύρα κοστούμια όσων έχουν μία θέση στην αστική κοινωνία μας.

Από μικρός απεχθανόμουν τη γραβάτα. Ως δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού είχα μια μόνο γραβάτα-δώρο μιας φιλενάδας την οποία φορούσα κάθε φορά που υπήρχε συνεδρίαση με αρχαιότερους και πιο συντηρητικούς συναδέλφους.
​Στα λίγα χρόνια που δικηγόρησα εβελτίωσα το βεστιάριό μου. Είχα πια τέσσερις-πέντε γραβάτες κρεμασμένες πίσω από μία πόρτα στο γραφείο. Κάποια από αυτές πολύ συχνά ήταν επιμελώς διπλωμένη σε μία τσέπη του σακακιού μου και επερίμενε να την ανασύρω.

Όταν βγήκα βουλευτής το 1981 αποφάσισα να φοράω γραβάτα μέσα στο κτίριο της Βουλής κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με πολύ ζέστη ή αφόρητη θέρμανση επειδή έξω έκανε κρύο. Όσες ώρες κι αν κρατούσε η συνεδρίαση, όποια κι αν ήταν η ένταση που είχε προκύψει, η γραβάτα μου δεν χαλάρωσε ούτε μία στιγμή. Ήταν θέμα αρχής: σεβασμού προς αυτούς που μας είχαν στείλει εκεί να τους εκπροσωπούμε. Εγώ τουλάχιστον έτσι το έβλεπα και οι περισσότεροι, αν όχι όλοι από τους βουλευτές εκείνης της εποχής, ήταν ανάλογα ντυμένοι.

Σιγά σιγά, τα τελευταία χρόνια, ξεκινώντας από τον Συνασπισμό, διάφοροι εμφανίζονταν χωρίς γραβάτα, ελάχιστοι και χωρίς σακάκι. Δεν φοβόνταν κανέναν. Δεν υπήρχαν πια οι τρομεροί πρόεδροι, ο Αλευράς, ο Τσαλδάρης που θα σε ειρωνεύονταν από το ύψος της έδρας εξαναγκάζοντάς σε σε μια «ευπρεπή συμπεριφορά» που οπωσδήποτε περιελάμβανε ως πρώτο και αναντικατάστατο συστατικό την γραβάτα.

Κι έτσι φτάσαμε στην κατάσταση τη σημερινή που δεν ξέρω αν έχετε προσέξει. Όλοι χωρίς εξαίρεση οι άρρενες εκπρόσωποι κομμάτων σε όλα χωρίς εξαίρεση τα πάνελ της εποχής είναι ξεκούμπωτοι και καμία γραβάτα δεν καλύπτει τους χυδαίους, μαλλιαρούς, ιδρωμένους, με σπυράκια, εν πάση περιπτώσει κάθε είδους σβέρκους και λαιμούς τους.

Είναι τόσο μεγάλη η δίψα για τη νεωτερικότητα, είναι τόσο μεγάλο το μίσος για κάθε τι παλιό και καθιερωμένο ώστε ακόμα και πρώην Υπουργοί με δεκαετείς και βάλε θητείες πέταξαν στον αέρα το ντεκολτέ τους για να μαζέψουν ψήφους. Φτου σας μπαγάσηδες Μαυρογιαλλούροι! Φτου σας ψηφοθήρες και γλοιώδεις λαοπλάνοι!

Όταν κλείσω το κουρτινάκι πίσω μου, στις 17 Ιουνίου, δεν θα διαθέτω σταυρό προτίμησης αφού θα εφαρμοστεί η λίστα. Αν όμως εμφανιζότανε ένα κόμμα της γραβάτας θα με εδελέαζε αφάνταστα.

​Εκεί που καταντήσαμε άλλωστε δε βλέπω γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο.

ΠΗΓΗ: http://www.pangalos.gr/portal/?p=3047&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

20120601-050331.jpg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: